Friday, October 14, 2011

Kenapa Aku #forever alone?

Ya, aku memang seorang yang #forever alone. Ke mana-mana pun jarang orang akan nampak aku berteman. Walaupun ke tandas pada waktu tengah malam masa di asrama dulu.

1. Aku malas nak tunggu orang. Aku bangun lambat macam mana pun, aku akan siap dalam masa 10 minit. Tapi kawan aku yang bangun pukul 6.30 pagi akan siap pukul 8 untuk ke kelas pukul 8. Kalau siap pukul 8, dah tentulah lambat sampai ke kelas. Aku jadi lagi rela jalan kaki seorang diri ke kelas walaupun kawan-kawan aku ada kereta.

2. Aku jalan cepat. Pernah dulu masa semester 2, aku dah sampai ke rumah, kawan-kawan masih di depan matrikulasi (kira-kira 500 meter dari rumah). Masa ni belum ada kereta. Ini bukti paling kukuh bahawa aku memang berjalan lagi cepat dari orang lain. (Masa tu aku sedang baca majalah Remaja sambil berjalan, jadi tak sedar kawan-kawan di belakang jauh ketinggalan)

3. Aku lagi senang buat kerja seorang diri. Jiwa aku jiwa perfectionist jadi kalau ada apa-apa yang tak kena dan benda tu adalah disebabkan orang lain usik apa yang aku sedang buat, aku memang akan kena tekanan perasaan. lebih-lebih lagi kalau benda tu mengganggu pelan jangka panjang aku. Cuba kalau korang dah atur vacation atau nak jumpa seseorang selama berbulan-bulan tiba-tiba ada satu pelan last minute yang mencelah betul-betul hari yang sama korang DAH beli tiket dan nak berangkat petang tu, sedangkan korang dah cuba beritahu lebih awal tentang pelan korang tu (missed call, call tak diangkat). Mesti rasa nak bunuh orang kan. Stail aku, "Tiket dah di tangan, no turning back,". Walaupun untuk benda yang aku tak suka atau perlu bergaduh berhari-hari.

4. Aku susah nak jumpa orang yang serasi. Ada sesetengah orang, pandang aku kali pertama pun dia rasa meluat. Aku pernah jumpa orang macam ni. Masa di kolej matrik dulu, aku ikut PRD (Pembimbing Rakan Dinamik). Balik dari program pertama, aku terus ke dewan untuk teruskan program kedua - jadi fasilitator untuk program motivasi pelajar sains biologi. Tiba-tiba aku dengar sorang minah tu cakap "Eh, sejak bila dia ni jadi fasi? Meluat aku,"

Tapi bila jumpa orang yang serasi, selalunya orang tu pun jenis #forever alone. Jadi dia faham perasaan orang #forever alone. Contohnya Fawwaz. Orang tak berani dekat dengan dia masa sekolah sebab warden perempuan sekolah tu anti dengan keluarga dia. Apa pun yang dia buat, warden tu akan bantah walaupun benda tu betul. Paling best, setiap orang yang rapat dengan dia akan kena akibat yang sama. Dimalukan depan pelajar-pelajar lain, dijatuhkan reputasi.

(Aku pula jenis "alang-alang reputasi aku dah jatuh walaupun aku tak buat salah, baik aku buat salah terus. Puas hati aku"). Tapi sampai sekarang dia masih lagi kawan baik aku. Benda paling "terbaik dari ladang" aku pernah dapat adalah orang ingat aku lesbian dengan dia, sedangkan dalam masa yang sama, satu sekolah tahu aku sukakan teman sekelas aku (yang warden tu panggil "mental", dan aku pun dicop "mental". Bagus.)

5. Aku paling meluat bila rapat dengan seseorang semata-mata sebab orang tu nak tahu fasal keluarga aku, dan nak buat aku sebagai "kabel". SEMATA-MATA. Tak ada langsung keikhlasan dalam persahabatan. Sejarah keluarga aku sangat panjang berjela-jela dan kalau aku ceritakan tak akan habis dalam satu malam. Dan orang yang nak buat aku sebagai kabel sebab mereka tahu latar belakang aku dan ingat masuk universiti semudah "ada kabel".

6. Stalker. Kalau aku terangkan pun orang takkan faham kenapa stalker merupakan salah satu sebab aku jadi #forever alone.

3 comments:

Anonymous said...

samalah kita, aku memang suka buat kerja sorang2x, tunggu org memang lambat.

Admin said...

anis mcm org jepun la jln cepat hehe

hanis aleeya aka gadis sepi said...

@phat jalan cepat kerja cepat siap.

@.. tunggu orang je, habis masa menunggu orang daripada buat kerja. kalau ada masa sejam, menunggu akan makan masa 45 minit. mana nak siap kerja